Nie bój się ciszy, co przyjdzie po słowach,
ani drzwi, których nie zdążysz otworzyć,
bo życia nie mierzy się liczbą kroków,
lecz tym, przy kim chciałeś na chwilę zwolnić.
Nie płacz za ludźmi, którzy odeszli,
choć zostawili po sobie puste miejsce,
ich głos mieszka w zwykłych rzeczach,
w zapachu chleba, w deszczu, w starych wersach.
Bo człowiek nie umiera w dniu, gdy zamkną się oczy,
nie znika wraz z ostatnim oddechem,
odchodzi dopiero, gdy nikt już nie pamięta,
że kiedyś komuś był całym światem, śmiechem, sensem.
A przecież tak niewiele trzeba,
by ocalić, czyjeś istnienie od zapomnienia,
czasem wystarczy powiedzieć: "zostań",
czasem: "widzę cię", a czasem: "nie zmieniaj się".
Nie odkładaj miłości na jutro,
nie chowaj czułości w szufladach na później,
bo jutro jest obietnicą bez pokrycia,
a dziś jest jedynym, co naprawdę masz w dłoni.
Przytul tych, którzy udają, że tego nie potrzebują,
wybacz tym, którym zabrakło odwagi,
usiądź z kimś, kto nie mówi od tygodni,
i nie pytaj, czy zasłużył na uwagę.
Bo może kiedyś, gdy świat ucichnie,
wszystkie zegary przestaną się spieszyć,
odkryjemy, że nie przyszliśmy tu po zwycięstwa,
lecz by przez chwilę komuś lżej było żyć.
I jeśli po nas coś naprawdę zostanie,
niech nie będą to pomniki ani złoto,
lecz serca, które dzięki nam nie pękły,
i ludzie, którzy dzięki nam nie byli samotni.
Bo kiedy zabraknie nam czasu,
nie będziemy żałować, że za mało zdobyliśmy,
lecz tych wszystkich chwil, w których mogliśmy kochać,
a jednak… tylko przeżyliśmy.
