Pyszna sierpniowym słońcem bieli się dolina

cięta ścieżki zwojami.

W przeszłe dni trochę własnych wdeptuję butami;

ot, niepozorna danina

Nic, co posiadam, nie ma pośród gór wartości,

oprócz serca i czasu;

skarbem wszak nieprzebranym echo ciszy lasu

– cierpki owoc wieczności.

Gron nazrywam do woli u strumienia brzegu,

palce plamiąc ich sokiem

i ruszę dalej ścieżką lekkim, pewnym krokiem,

gubić siebie w jej biegu.

Może usłyszę obok oddech i pieśń i śmiech

czyjejś duszy straconej,

gnanej tym samym głodem, pragnieniem trawionej

zboczy, chmur oraz drzew.

Może i moja dusza na szlaku zostanie,

wieków karmiona ciszą.

Towarzystwa dotrzyma tym, co jej usłyszą

ciche nawoływanie.

Bo choć owoc jest cierpki, jak ożywia ten smak,

koi serca pragnienia...

Eh, nic nie oferuje większego wytchnienia

niż kręty i górski szlak.