kiedyś miałam cztery lata
nie znałam ludzi,
nie znałam świata.
gest mój najprostszy,
uśmiech najsłodszy,
a ze szczęścia mogłam latać...
potem miałam naście lat
kochałam ludzi,
kochałam świat
a zwłaszcza tego jedynego
na resztę życia wymarzonego.
teraz mam 22 lata
nie rozumiem ludzi,
nie rozumiem świata.
a kocham drzewa...
myślę o ptakach...
a jaka będę gdy miną lata ?