W ogóle żyjemy w czasach, w których co raz mniej zakazów, a więcej wolności, akceptacji i przekonań, o czymś, co wcześniej było nie do pomyślenia. Atypowość, czyli cecha tego, co odbiega odgórnie przyjętych norm, standardów lub typowego wzorca. Zmieniają się więc poglądy, a w nich eksperymentowanie szeroko pojętym znaczeniu. Przytoczę swój wiersz tutaj opublikowany wcześniej. Okno Overtona (Parafraza) Etap 1: Od czegoś co wydaje się powszechnie nienormalnie, dalekie, wrogie i nie do pomyślenia po zachowania w ocenie wcześniej, ekstremalne zjawisko zaczyna swój rozwój na niskim poziomie * Etap 2: od zachowania aktualnie ekstremalnego do postaci: społecznie i realnie już akceptowalnej popularnie tolerowanej, staje się modą, trendem z pozytywnym wydźwiękiem i jego wizerunkiem * Etap 3: od bycia społecznie akceptowalnym do postaci powszechnie logicznej i sensownej bez negatywnych odczuć, godne nawet szacunku zmieniając nadal postrzeganie opinii publicznej * Etap 4: Od czegoś co przyzwolone i sensowne do aktualnie obowiązującego, czyli popularnego już niepotępiane i obeznane, jest zwyczajem nijako zbiorową świadomością i oswojeniem * Etap 5: od zachowania popularnie powszechnego do poglądu politycznego i prawnego wykonania co jest bezkrytyczne i ślepo uznane za poprawne osadzone mocno jest w ramach swojego wpływu Odważna koncepcja wskazująca sposób, w jaki można zmienić opinię publiczną na każdy temat. Idee wcześniej niedorzeczne i tabu, przy pewnej pracy nad społeczeństwem, mogą zostać zaakceptowane. To się dzieje na naszych oczach. To ma już miejsce i postępuje dalej. Tak więc czy głośnik, czy kocyk, termofor (inne wiersze w gatunku Erekcjato), czy w przypadku Twojej Paweł propozycji psa może już nie szokować dzisiaj. Można to rozumieć w kontekście ironicznym i satyrycznym, ukazując np. jakieś ludzkie postawy. Z drugiej strony kwestia jakiejś hipokryzji lub nawet pojęcia purytanizmu obyczajowego. Zawsze znajdą się czegoś zwolennicy, jak również i przeciwnicy. Niestety także bezrefleksyjnych nie brakuje. Moje pieski. Mam pekińczyka 14 lat - chłopczyk (od szczeniaczka 3-miesiącznego u mnie), aktualnie ja i okulistka walczymy o uratowanie oka przed amputacją. Przekochany członek rodziny. Ponadto cudną psią dziewczynkę ze schroniska od 6 lat - rosyjski toy i ma jakieś 12 lat. Także z problemami zdrowotnymi. Niezwykle oddana, posłuszna i grzeczna. Tak więc najfajniejsze pieski na świecie. ;-)