Te późne zachody słońca

jesienną porą i krótkie dni

jeszcze latem dzień w pełni 

a tu za chwilę już noc ciemna 

teraz w domowym zaciszu

w fotelu przy ogniu z kominka

otulona w ciepłym kocyku

i kubkiem herbatki gorącej

to czas jesiennej samotności

która dotyka jakże boleśnie

nikt bowiem nie ma ochoty

na z domu ciepłego wyjście

w zamknięciu rozpamiętuje

dawne chwile i w nich żale

wydarzenia i niezdarzenia

jakby przykrości było mało

nagle za oknami znów ulewa

deszcz kropelkami tarabani

o blaszany za oknem parapet

i przed snem muzykę wygrywa

znów wiatr trąca energicznie

rączymi gałęziami co uderzają

we wszystkie szyby okien jak

w perkusji metalowe talerze

wsłuchana zaczęła nucić

z uśmiechem patrzyła w ogień

jak jego wesołe iskierki w takt

z wdziękiem zgodnie jej wtórowały

wieczór zmienił zupełnie nastrój

i optymistycznie się zapowiada

więc na herbatce nie pozostało

i do lampki polały się krople wina  

tego niewiele jeszcze i czegoś mało

więc poszły w ruch czekoladki

i z odważnym romansem książka

gdy noc i pora na sen się zbliżała

jesień jak każda pora roku przecież

ma swoje zalety i niewątpliwe atuty

pora je odkryć i zwyczajnie polubić

by w zimowe czasy lekko wkroczyć

9.10.2026 r. godz. 19:51

Elizabeth