Jesteśmy poszukiwaczami igły w stogu siana.

Wylegując sie na rozgrzanej błekitem zieleni,

siadamy myslami na wonnych stokrotkach,

licząc przeszłe wiosny, nadchodzące zimy.

 

Jesteśmy poszukiwaczami igły w stogu siana.

Skowronkami myslimy o stłuczonych lustrach.

Aby zapobiec nieszczęściu, szczęściem bombardujemy,

stokrotnym dzięki w zacisnietej dłoni.

 

Jestesmy poszukiwaczami igły w stogu siana.

I cóż, że tak trudno uwierzyć...