W ciemnymi pokoju powoli tracę ostrość, gdy ból i lęk zamykają mnie w klatce nocy.

Serce tłucze się w piersi jak ptak, szukając drogi ucieczki.

Wtedy sięgam po długopis.

Pierwsza kropla atramentu dotyka bieli.

Jeden ruch dłoni, jedno słowo i nagle czas przestaje istnieć.

Zapominam o ciele, zapominam o bólu.

Łączę się z ciemnością, gwieździstą przestrzenią.

Już nie walczę, już nie tonę, po prostu odpływam w krainę zaczarowanych baśni.

E lena