Wiatr niepokoju wtargnął do świata,

namieszał w głowach całej ludzkości.

Nikt już nad niczym nie panuje,

a potencjał na destrukcję się marnuje.

Jeśli nie ma poszanowania wartości,

dla rodzin i tradycji, ojczyzna za nic

to jaki ma być ten porządek świata,

a w nim normalność dnia codziennego?

Dokąd uciec, gdy nie ma takiego miejsca,

by schronić się przed ludzką głupotą,

gdzie świat pracował przez wieki,

aby mógł człowiek, żyć godnie w pokoju.  

Paradoks przez wszystkie czasy.

Powoli postępuje proces niszczenia.

W ewolucji jak bakteria lub wirus,

toczy się wciąż tego świata choroba. 

Czy ku przepaści musi zmierzać

i już nikt tego totalnie nie ogarnia?

A do tego to wszystko przyśpiesza,

jak ekspresowy pociąg donikąd.  

Wiatrem więc los niesie ziarno zguby,

zasiane już dorodnie kiełkuje.

Powoli wzrasta, a tu czasu tak mało.

Niech ludzkość się już opamięta!

Nim będzie całkiem za późno,

ostatni aktu dzwonek w teatrze życia.

Na scenie wszystkie świata walory,

kurtyna póki co jest jeszcze w górze.

              ... nim na zawsze opadnie

2.10.2026 r. godz. 10:10

Elizabeth