i one wszystkie 

w jednym ogrodzie

w słońca promieniach

i rosy kroplach

patrzą na siebie 

i jakby w sobie

nie widzą tego

co mogą spotkać

nie dostrzegają piękna

które w sobie mają 

i nie czują woni 

co nią świat otulają

nie widzą w pełni 

swojego obrazu

chociaż się w deszczu

przejrzały nieraz

i tak zamiast kwitnąć razem

więdniemy obok siebie

a mogłybyśmy najpierw

zadbać o swoje korzenie

nie wątpiłybyśmy wtedy

w światło które od nas bije

i nie bałybyśmy się

że nasz kolor

w tłumie kobiet zginie