Marzenia są nieuchwytną częścią mojego życia. ZAZWYCZAJ. Są bowiem moim prywatnym, wyimaginowanym, papierowym światem. Za każdym razem, gdy w nim pomieszkuję, odczuwam ciepło i osobliwość tego miejsca. Wszystko wydaje się w nim być takie PROSTE... Zdarza się, że łatwo umykają mi z niego szczegóły. Rozdmuchuje je wiatr rzeczywistości, która niejednokrotnie staje na drodze do realizacji moich marzeń. Bach bach trach trach... STRACH. Przytłoczona nierealnością moich pragnień... REZYGNUJĘ. KONIEC. Po marzeniach. Czuję żal i wytłumaczalne rozgoryczenie. Bo CHCIAŁAM, żeby się spełniło. Po prostu. Bez wysiłku. Beze mnie. Niee... Te marzenia ciągle we mnie żyją! I żyję w nim ciągle JA. W PAPIEROWYM ŚWIECIE porozdmuchiwanym rzeczywistością.