jak ślad pamięci krótkotrwałej

na marginesie szkic ołówkiem

lżejszy niż serca twardy kamień

rzucon w przewlekłą życia pustkę

słowo na wietrze już rozrzedza

krzywizną obcej wizji szczęścia

tu nikt nadziei darmo nie dał

kłamstwo oddaje zawsze niesmak

zostaną po mnie tylko wiersze

atramentowa krew na palcach

której nie chciałem zmyć pospiesznie

by w papilarnych liniach zaschła

kod genetyczny między wersy

jak wizytówka ważnych wspomnień

czas teraźniejszy i czas przeszły

który nie wróci więcej po mnie

będzie czytaniem jakby dłoni

zda się dotykiem rzeczywistym

tęsknoty cząstkę znów odsłoni

tych co odeszli - tym co przyszli