Puściłam znów czarny latawiec,

wraz z nim moje lotne myśli.

Cienką nitką połączone ze mną,

odciąć ją, niech daleko odlecą.  

Pod sufitem kolejne gotowe,

kłębią się rozpychają i szamoczą.

Na nic tu łapka na muchy,

zgodnie jak ławica ryb powrócą.

Skąd biorą się te paskudy?

W przestrzeni głowy ich geneza?

Ulatują z gracją wprost do góry,

tam lewitują z szykiem zgrabnie.

Przyczepiane do balonów

i latawców, te stają się czarne.

To nie kolor, który przytłacza.

To straszne myśli namolne.

Tworzą niestworzone scenariusze.

Przepełnione trwogą, lękiem i strachem,

pełnią przeróżnych barw obaw

zupełnie niczym nieograniczone.

Karmione słodkim mlekiem uwagi,

którą energia tworzy bez refleksji.

Kosztem oczekiwanego dobrostanu,

jednak nigdy spokoju nieużyczonego.

15.09.2026 r. godz. 14:51

Elizabeth