Pod parasolem była tylko pustka

jednak ktoś trzyma go w dłoni

a wiatr pod nim swawolnie hulał

nikt nawet tam nie protestował

gdy deszcz nie przestawał padać

na chodnikach tworzyły się już kałuże

parasol podążał przed siebie

i snuł się ulicami miasta leniwie

wieczór już zapadł i światła rozbłysły

on nadal zupełnie samotnie wędrował

niby bez towarzystwa i bez celu

a smutek ciągnął się za nim jak sznurek

wtem wybiegła zaułka dziewczyna

widząc parasol pod niego wskoczyła

zapytała nieśmiało – „czy można?”

lecz na odpowiedzieć nie zaczekała

szła cicho w milczeniu przed siebie

nagle po chwili stanęła i powiedziała

- „dziękuję bardzo, tu mieszkam”

i odeszła szybkim krokiem do domu

parasol stał tam dłuższą chwilę

czy był zajściem zdziwiony – być może

zapamiętał jednak dziewczyny adres

tak na wszelki jakiś dziwny wypadek

wkrótce deszcz przestał już padać

czarny parasol został więc zwinięty

lecz stał tam samotny w tym miejscu

zupełnie NIKT jak ktoś niezauważony

21.07.2026 r.  godz. 19:51

Elizabeth