Niespełnione obłoki nabrzmiałe

suną wolno, dostojnie po niebie,

zanim deszczem rozleją się całe,

zanim burza znienacka się zerwie...

Tam odezwie się grzmot przeraźliwy,

tu zatrzęsie się niebo od gromu,

tylko dąb jest spokojny, szczęśliwy,

bo od wieków już tkwi obok domu...

Burza niesie się polem i rzeką,

aż do miasta się wciśnie szalona,

i ulice zamiecie ulewą,

nim do źródeł odejdzie i skona...

Minie chwila i słotna pogoda

strugą wody ku rzece popłynie,

a i burza ucichnie na zgodę,

kiedy niebo się tęczą owinie...

Gliwice 18.06.2020 r.