O samotności jakaś ty przeludniona

Przywitałem znów uśmiechem dzień

Posmarowałem tobą swój chleb

Odsunąłem na brzeg grudki złudzeń

Dwie myśli idą zgodnie łeb w łeb

Wypiłem kawy łyk o twoich ust smaku

Poznałem sens skrawka twojego marzenia

Zastanawiając się spod jakiego jesteś znaku

Przełykam właśnie twych oczu spojrzenia

Wysłuchałem dotykiem twoich nadziei

W zadumie zjadłem jeszcze kawałek

Twych włosów wezbranej i dzikiej kniei

A w nim bajkowy tajemnic pełen zamek

Magiczne słowa wiją się długą wstęgą

Wyszeptać czule chcę je tobie od razu

Niech nie będą dłużej mojej wiary udręką

Mimo wszystko twojego wątpliwego zakazu

Obrazy z pamięci dla ciebie maluję na niebie

Tobie bez obaw sny srebrne nocą dedykuję

Czekając tu ze śniadaniem na ciebie

Surrealistyczne abstrakcje chętnie wypisuję

26.03.2010 r. godz. 19:15

Elizabeth

(wiersz napisany do samej siebie)