Zapach deszczu nagle zaskoczył ciszę

Smak tęsknoty rozjaśnił tajemnicy mrok

Spojrzenia co nadal, gdzieś nad nią wiszą

Myśli pogubionych straciliśmy znów tok

Dotyk deszczu już nie rani dźwięku w oddali

Powrotów i powitań, chwili kroplami zroszone

Gdy tak pod drzewem cierpliwym żeśmy stali

Myśli chętne i zbyt pośpiesznie zaproszone

Ciche żalu pluskanie w kałuży jeziora szare

Odbicia krzywe kręgami skrzętnie otoczone

Latarnie światłem ledwie okraszone stare

A cienie ledwie cierpliwie, jakże zaznaczone

Deszcz łaskawy znów przełamał bariery

Skąpał w swych łzach, jakieś żale i refleksje

Mając, jak zwykle nienaganne maniery

I jak mało kto pogodne i słuszne intencje

Zapłakał jeszcze raz ukazując swą słabość

Jakże piękny w niej, życzliwy, uczciwy i prawy

Odkrywając swej duszy zwiewną swą nagość

A czas ku temu znowu, jakże miły i łaskawy

30.04.2010r. godz. 23:47

Elizabeth