To czas gdy brylantowe krople deszczu

cicho spływają majestatycznie po liściu

by spadać w przepaść i wsiąknąć w ziemię

gdy ich już wiele zalega pod drzewem  

i przemijają powoli życia manifestacje

odchodzą ze smutkiem dnie słoneczne

odpływają z wiatrem z niego satysfakcje

a nad bytem znów przejawia się zaduma  

w kałuży odbicie pochmurnego nieba

gasi skutecznie wszelkie wspomnienia

topi do niedawna marzenia i nadzieje 

w powietrzu atmosfery wiara niema

znów szklą się wielkie krople deszczu

w wyścigu dążą do potoku wezbrania

zabierają ze sobą wszystko co się da

nie dając nigdy niczego w zamian

jakaś beznadzieja zawisła w powietrzu

za nic nie ustępuje względnej radości

musi trwać w swym niezmiennym uporze

cóż do wiosny czekać zatem trzeba

12.09.2026 r. godz. 14:39

Elizabeth