Pewną marcową wiosenną wczesną porą

gdy białe snuły się poranne mgły

spowijały jeszcze trawy i skromne kwiaty

wierzchołki krzewów ledwie widoczne

wtedy to dynamicznie tabun białych koni

jak w baśni nagle spośród nich się wyłonił

gorącą parą zgodnie parskając nozdrzami

a spod ich kopyt ziemia i grudki szronu

rozbryzgiwały się chaotycznie na wszystkie strony

z trącanych przez nie gałęzi drzew

spadały strzepnięte kryształki lodu

przypominając piękne zimowe pejzaże

chwila ta trwała niemal wiekopomnie 

w podziwie dech wszystkim zapierał

zaskoczeni w nagłej trwogi obawy zaistnienia

obserwatorów zamrażał niemal

potem nikłe jeszcze promienie słońca

przebijały się już jednak natarczywie

przez korony drzew jeszcze śpiące

oproszone skromnie białym szronem

a na ziemi gdzieniegdzie zalegały

białe resztki oznaki odchodzącej zimy

zaś w dole prawie było już lato

ten niezwykły spektakl rozegrał się

na samym szczycie Śnieżnika

najwyższego i jedynego z gór we własnym masywie

który wystaje dumnie ponad górną granicę lasu

a swoje miejsce ma nie inaczej jak w Sudetach

zbudowany solidnie ze skał metamorficznych

powstałych w wyniku wpływu wysokich temperatur

dużego ciśnienia oraz procesów chemicznych

co ciekawe z niego bierze swój początek Morawa

jedna z większych rzek Czech i Moraw

11.09.2026 r. godz. 9:49

Elizabeth