Drzwi już uchylone na wszechwiedzę

niech się rozgości i usiądzie w fotelu

w oknach zwiewne zawieszone nadzieje

a przez komin zapachy przeszłości ulatują

w wazonie na stole palety radości kolory

na półce stoi dumnie słój z marzeniami

optymizm już umie i bije jak prawdziwy zegar

pozamiatana podłoga wielu wspomnień

spojrzenia zamknięte szczelnie w pudełku

aby znów nie uleciały gdzieś daleko wolno

przemalowane nieaktualne i stare poglądy

na bardziej jaskrawe i wyraziste barwy

odkurzone bez argumentów przekonania

aby oddać im właściwe miejsce i znaczenie

osądom w kącie lekkości zwiewnej oddane

aby odfrunęły gdzieś sobie daleko w niebyt

a myśli te soczyste wywieszone na zewnątrz

niech się suszą i odparuje z nich głupota

31.07.2026 r.   godz. 8:52

Elizabeth