Na skrawkach papieru notująca,

z dziewiątką u bram swojego istnienia,

jak końcem sznura — do cierpienia.

Poszukująca wolności

w głębokiej miłości

i tego, co miejscem jest zwane w świecie.

Poszukująca tego,

czego znaleźć nie mogła,

od setek lat biegając po świecie.

Szukam…

Wciąż szukam kamienia bliskości,

jak matczynej ręki

w chwili słabości.

Kończąc stare drogi

i wchodząc na nowe,

poszukuję wciąż tego samego.

Z kompasem pustki,

wbijającym mnie na pustynię,

wśród piasków

z napisem: „Nie minie”.

Nie minie kara serca,

by dojść do swego spełnienia,

jak marzenie pustyni,

co ma swe wcielenia.