Czy piekło jest tylko stanem duszy?

Czyściec to poziomy świadomości

i nauka w procesie poznawania,

błędów zaniechania i obojętności?

Nie ma więc piekielnych otchłani,

a w czyśćcu jakiegoś bytu oderwania? 

To łaskawy proces dostosowania duszy,

do przebywania w obecności Boga?

Obciążeni niedoskonałością miłości,

zabrakło czasu na zadośćuczynienie,

za popełnione grzechy i wszelkie winy?

Poczucie bolesnej tęsknoty za światłem?

Obiektywna i własna realna ocena. 

Ostateczna rzeczywistość duchowa,

w poczuciu świadomości przewinienia

i prośby oczekiwania na wybaczenie.

A w psyche to jest głęboka depresja,

stany lękowe, traumy poczucie winy,

uzależnienia, czy uporczywe błądzenie,

w kręgu własnych myśli (ruminacje).

W filozofii człowiek sam siebie może,

uwięzić okrutnie we własnym egoizmie,

braku sensu i to jest wewnętrzne piekło.

Odizolowania od innych i samego siebie.

Psychologia rozwoju to dojrzewanie,

które polega także na przechodzeniu

przez poziomy samoświadomości

i poprzez pracę i wnikliwe wejrzenie.

Rozpoznanie swojej niedoskonałości,

jako wewnętrznej drogi przemiany,

prowadzącej do dojrzałości moralnej

i emocjonalnej obecności tu i teraz.

Piekło i czyściec tylko jako symbol,

jakim nas od dziecka straszono.

Jednak coś jest na rzeczy to pewne.

Być dobrym człowiekiem to nasza

                         oczywista powinność.

19.10.2026 r. godz. 20:15

Elizabeth