W starym domu na obrzeżach miasta

wiatr tylko swawolnie hulał we dnie i noce

we fragmentach szyb świat się odbijał 

nie wiedzieć dlaczego podzielony na pół 

w pajęczynach zaplątane niejedno słowo

kurzem pokryte żywe kiedyś meble

teraz kolorów swych nie zdradzają

nawet stare dywany a kiedyś świetne 

kilka skorup po niegdyś zastawie

co by pamiętać mogła niejedną kawę

jakieś okruchy pamięci po kątach

i ta kotara co nosi znamiona czasu

na ścianach kilka przodków postaci

za mgłą przeszłości nieme i ciche

a na obdartym fotelu miękka poducha

obok postrzępiony tomik poezji czeka 

na stole resztki wosku w świeczniku

nad nim okazała niegdyś lampa

zaśniedziałe srebra znakiem dobrobytu

na obrusie ciemne plamy i dziury

tam przywiodło tęskne wspomnienie

co tłukło się i o uwagę prosiło od dawna

kiedyś rodzinnego dostatniego życia

i wokoło grono bliskich sobie osób

3.06.2026 r. godz. 16:33

Elizabeth