Smutek gości

na mojej twarzy.

Dusza gra

symfonię odrzucenia.

A Ty

nie robisz z tego nic,

bo tego nie ma.

Powoli zapominam

o mych snach skrytych,

w których tracę

płatek różu.

Twój uśmiech

wynagradza

znamiona kurzu.

Wszystko,

co dotąd mnie dręczyło,

przestaje mieć znaczenie,

zaczyna chwytać za serce —

różowy wiersz

o udręce.

Gdzie miłość

i radość bliskości

powstrzymują

mrok przeszłości.