Kultury myślowe...

Szlachetni posłowie, objawią się w mowie

im więcej trenujesz, tym mniej się strofujesz

każde układy przechodzisz bez zwady

zmienności losu przechodzisz bez trzosu,

próżne popędy dręczą twe względy

wykuwasz się w bólu, nie łechcesz populum

na stronach księgi wydarta z mitręgi

przechodzisz w chwale, gdyż wiesz doskonale

żeś trudna wytrwale, tłumiona czasem, uczuciem,

hałasem, wzgardzona panno, gwiazdo poranno

skrywana w kopule milczysz przeczule

z prędkością gromu wracasz, do domu,

gdzie twoje władze chlubią się nadze

kruche podstawy cieniowej gromady,

zrazu dopadnie, gdzie kryjesz skarb na dnie,

duszy – nim czucie poruszy!

ujawnisz po szkodzie, gdy każdy się dowie

zawadzasz leniwie, ignorowana prawdziwe

na polach nędzy, zwolniona z uprzęży

przywdziewasz, zbroję walczysz w podboje

z mieczem dwusiecznym, doświadczasz walecznych

w zjawiskach natury obchodzisz, swe mury

zamek wysoki, rozdzierasz obłoki

w harmonii i ładzie fizis układzie

subtelnie uniwersalna, szczątek prymarna

twe imię bez płci na dnie szklanej żółci,

szkodzisz wątrobie przechodzisz, parowie

doliny i jary, gdzie świt doskonały

zmęczenie podróżą, umierasz wraz z nudą!

spleciona ogniwem i śmierci spoiwem

obleczona, nicią postępu dziewiczą

nie dotrwasz jutra na skrzydłach trutnia!

upojona z czary chłepcesz nektary

omijasz groty, czym książę roboty

ćwiczenia myślowe stają na drodze,

gdzie ludzka nędza jak res extenza

wciąż oko wadzi swawoli doradzi.