23.12

(dwudziesta trzecia dwanaście)

W świetle telefonu przegląda pokój:

naga podłoga, mały stolik,

grube książki, kilka zielonych kwiatów

na parapecie,

łóżko

i czeka

ostatnia wiadomość:

lista zakupów mamy,

życzenia od siostry

oferty sieciowe

za oknem:

zachmurzone niebo, ciemny las,

szum rzeki, krople deszczu spadające na ziemię.

wciąż czeka

Na rogu łóżka

patrzy na gołe ściany

na krzyż - jedyny gość

w pustym mieszkaniu

pierwszy i ostatni

zamyka telefon,

światło gaśnie,

znika pokój.

Po głuchym strzale

żywa czerwień

- jedyny ślad człowieka na pustych ścianach

wśród książek, mebli

i łóżka

23.20

(dwudziesta trzecia dwadzieścia)