Użyję tu chyba języka konkretu

i zbliżę nieco obiektyw mojego oka

poranek ten był piękny i pełen blasku

a gdy promień słońca się zatrzymał

na osadzie z herbaty to był widok

potem po chwili się przemieścił

przez firankę rzucił jej wzór na ścianę

i jej przepiękną koronką się pokryła

dalej niezmiennie szalał i podkreślił

kontury jak żywe żyrandola na suficie

refleksem rzucając tęczowy błysk

jego licznych kryształowych sopelków

ten spektakl był przedni i urzekający

gdy nagle po chwili wszystko zniknęło

gdy przyszła chmura i promienie zgasiła

nastał zwykły znany obraz pokoju

a w nim ciche i nieme przedmioty

wszystko jakby zamarło w bezruchu

i tylko na promieni słońca czekało powrót

a i ja czekam tej chwili z baczną uwagą

na sceny z teatru codziennego życia

23.10.2026 r. godz. 10:58

Elizabeth