Zza ciemnych murów, zza grubych krat

Już nic nie ujrzysz, tam światła brak

Stoisz i milczysz, o nic nie pytasz

Bo nas już nie ma, nie warto krzyczeć

Nagle iskierka, promień nadziei

Wprawdzie daleko, i w jakiej bieli

Postać widzisz. Stoi i czeka

Lecz również milczy na widok człowieka.

Nad ranem budzi cię słońce w oddali

Ciężko oddychasz, masz dłonie ze stali

Dłonie, to jeszcze nie cała twa postać

Usta zmrożone, a środek twój - ciemna otchłań.

Jesteś człowiekiem - jak często w to wierzysz?

Czy tylko podczas mówienia pacierzy

Gdy duszę twoją ogarnie trwoga

I z ostatnią nadzieją prosisz Boga

Aby ci pomógł.

To moment zwątpienia

Przepełnia cię żal i rozgoryczenie

Staje się silniejsze od ciebie

Odchodzisz

Lecz nagle wracasz

Bo ciemne mury i grube kraty

Zamieniają się w królewskie komnaty

Czy jesteś królem? W to nie musisz wierzyć

Wmawiają ci to dilerzy

Gdy towarem swym chcą cię nakarmić

I sprawić, byś o sobie myślał jak o Bogu

Nie miał złudzeń. Nie trwożył.

Świat jest okrutny, a to dowód na to

Jest jednak coś i chcesz dla tego żyć

W brudnym świecie tkwić

To sen.

To ja.

To ja cię wyzwalam i od rzeczywistości oddalam.

A to, że w tym śnie widzisz te same kraty

Ciemność, która przenika kruche gnaty

Mobilizuje cię do działania.

Nie pozwól się ludziom w życiu omamić

Nie pokazuj im, że boisz się swego serca otchłani

Udowodnij, że jest ono wciąż gorące

Palące.

Wtedy zrozumiesz sens swego istnienia

Jak mała rzecz w wielką się zmienia.

Sen jest tylko zwykłym snem

Urojeniem, po którym czasem nadchodzą przemyślenia

Ale to koszmar życia jest prawdziwy

Kraty, dilerzy, zabójcy, złodzieje

To tylko część życia, przez którą głupiejesz

Prawdziwe życie odkryjesz głębiej

Nie bój się, nie gaś nadziei

Ona jest w tobie, jak miłość i lęk

Jak zło i dobro - poprowadzi cię.

A ja jestem tylko złudzeniem

Przyszłam, by ci o tym powiedzieć.