Aby być sobą, aby tworzyć
Utkany jestem nicią rozpaczy,
Pełnej na sobie węzłów nienawiści,
Przemoczony miłością jestem, aż do suchej nitki,
Gdzie moja Ariadna?
Czy czeka przed wejściem do labiryntu mych złości?
Czy boi się spotkać mnie wśród tony ciemności?
Czy tak jak ja stęskniona jest wielkiej miłości ?
Wnet, myśli o niej, promień w sercu rozpaliły
Aż nici z supłami się zapaliły
Powstałem, jak Feniks z popiołu zbudzony,
Na nowo dla niej, trwać będę niestrudzony.
Napisane przez
Skromny, i lubiący krytykę :) Jestem początkującym poetą, to co piszę tworzy się pod wpływem chwili, dzięki czemu pozwala odnieść najszczersze emocje :) O Mnie : Siedemnasie wiosen i dwoje oczudo tej pory ciąge na uboczumetr siedemdziesiąd wzrostutroche na twarzy zarostuWieczny optymista kochający światprzyjaciel dla każdego, otwarty jak kwiatw glowie setki myśli pomysły na życiewszystko to chowam skrycieszukający radości, wielkiej miłościsłynący z dużej skromności...
Brak ocen, bądź pierwszy!
, aby skomentować
Brak komentarzy. Zaloguj się, aby rozpocząć dyskusję.