każda sekunda odgaduje myśli
za drzwiami czas przędzie samotność
po zamkniętej orbicie

ubywają dwa ciała niebieskie wplątane
w wyschniętą pościel odchodzisz
poboczem mlecznej drogi

zawieszona na posrebrzanej kuli
kołyszę się między zmierzchem a nocą
które wyłaniasz i chowasz

przechylam od ściany do ściany
które stawiasz i burzysz w naszej przestrzeni
nie wiem gdzie się kończę a gdzie zaczynam

niezależnie od tego jak mnie posuwasz
mglistą wstęgą widnokręgu
grawituję ku tobie