Pod czerni mojej powieki coś się tam skryło

zauważyłam kątem oka, może to grudka ziemi

w każdym razie pewnie coś jakby w niej żyło

wieczorem, dzisiaj widziałam tam więcej cieni

solidnie kole mnie w oko, patrzeć nie mogę

łzą spływają słowa na wiersze zmarnowane

niestety straty mam już wielką żalu trwogę

zawsze skrzętnie i uczciwie celebrowane

w jeziorze moich oczu rzęsa sobie pływa

beztrosko zażywa moim kosztem kąpieli

nie płaci czynszu, więc jutro wybywa

lub posiedzi trochę na mej rogówki bieli

wtedy może eksmisja będzie łatwiejsza

pozbyć się uciekinierki za wszelką cenę

fatyga z pewnością będzie tym mniejsza

i ulgę wolności od bólu wreszcie docenię

16.09.2023 r. 21:59

Elizabeth