Słyszę w mej mogile cisze.

Wiatr tu drzew nie kołysze.

Nie czuć kwiatów polnych,

nie widze ludzi głodnych.

Zamęt w mojej głowie zanikł,

nie czuje już żadnych panik.

Nie potrzebuje jedzenia,

nie słyszę waszego ględzenia.

Czy na pewno nie żyje?

Może przez sen pragnienia swoje kryje.

Zapatrzony w trumny wieko,

na nowy dzień czekam.