Poszłabym ja ranną rosą,

Na zieloną trawkę nóżką bosą.

Poszłabym ja za te lasy, za te pola,

Tylko, czy tam lepszą człowiecza dola.

Wszędzie ludzie gniewem do siebie pałają,

Z ludzkiej krzywdy się zadowalają.

Nie zajmują się poważnymi sprawami,

Żyją zaś tylko samymi plotkami.

Więc jak się odnaleźć w świecie przyrody tej,

Gdy nie wiadomo, czy zaufać koleżance swej.

Gdyż dzisiaj tylko czubek swego nosa widzą ludzie

I nie dostrzegają, że inne osoby pracują w trudzie.