Czasem czuję, że stoję sam bez bratniej duszy, bez czyjegoś oddechu. Tylko ja i wielki świat, a każdy dzień to zagadka i walka. Niby obok mnie miliony, lecz w środku — pustka. Inni są przy mnie na chwilę. A ja zostaję najdłużej. 1. W szponach samotności Czasem czuję, że stoję sam bez bratniej duszy, bez czyjegoś oddechu. Tylko ja i wielki świat, a każdy dzień to zagadka i walka. Niby obok mnie miliony, lecz w środku — pustka. Inni są przy mnie na chwilę. A ja zostaję najdłużej. Witam Przepraszam, ale musiałam sobie ustawić wiersz inaczej, czyli w kolumnie, aby łatwiej mi się go czytało. Tak jest lepiej w moim odczuciu. W wierszu jest wiele smutku i tęsknoty za drugim człowiekiem i potrzeby wypełnienia świadomości łączności z nim. Myślę, że czekanie na bratnią duszę może nie dać oczekiwanego efektu. Otwarcie serca bardziej to umożliwia. Poszukiwanie kogoś takiego kojarzy mi się z podróżą, podczas której poznaje się inne osoby i uczy tego, komu można zaufać i kto koreluje z kimś we wzajemności. Bez tego to raczej myślę, że może być trudne. Dobry wiersz, daje dużo do myślenia, ponieważ zjawisko osamotnienia staje się coraz bardziej obecne w społeczeństwie. Życzę pomyślności i powodzenia. Pozdrawiam serdecznie ;-)