Choć wątpliwości targają mi dusze to pisać chcę a nawet muszę gdy sens i logika zawodzi

nawet techniki jest w tym brak jednak z nową weną wchodzę nawet gdy wszystkim nie dogodzę

to rymy z serca płynące niewygodne do niczego niepodobne na papier przynoszę i

gdy rym zgubię niech lekko swobodnie w świat sobie pofruną słowa ważki jak igraszki ozdobne

dekadenckie fraszki czule delikatne w pełne zdania składam i z duchami przeszłości gadam

w moim sercu skoczna gra muzyka bo wiolonczela z mandoliną z tego słyną że choć melodia

jest łagodna i czarująca nutki w całej swej krasie wpadają duszę i serce zachwycają

na stałe się tam już wprowadzają i głęboko w umysł zapadają myśli fantazją wypełniają

biorąc w jasyr całkowicie i totalnie na zawsze już nieodwracalnie melodia żywa dźwiękiem

zachwyca złote ulotne nutki symfonii rozświetlają świat tylko czasem zabrzmi płaczliwy ton i

jęk gdy cięciwy słychać brzdęk z nutką goryczy złudnej obietnicy w przebłysku lśnienia

iskry olśnienia patrzę w słońce patrzę w niebo bo błękit nieba myśli zmienia i odmienia

przywracając życiu cele biorę pióro czystą kartkę jak białe płótno i od nowa w ciszy zapisuje.

E Lena

zdjęcie z Pinterest