To ucieka

Prosta odwaga,

lecz nietrwała.

W oczach ukryta

prawdy miara.

Ona w nocy się kochała,

gwiazdy malowała,

w niebie coś widziała,

na ucho szeptała:

„Tak daleko jesteś,

w myślach tak blisko,

ale ciągle się oddalasz”.

Zatrzymał się czas,

już nie pierwszy raz.

Kiedy spojrzenie

powiedziało „tak” —

widzisz nas?

Nie pamiętam cię już,

to mi pomaga.

Nigdy już nas

nie poskłada.

Bez smutku,

bez ciebie,

beze mnie,

bez niczego, co było.

Gdzieś skromnie

w myśli utkwiło,

cicho swój ślad zostawiło.

Wmawiam sobie,

że to się nie wydarzyło.

Ale tak jest lepiej.

Ale tak jest lepiej.