Twój głos nigdy nie przenika,

przez warstwy twojej epoki.

Filtrem obojętność co czeka,

nim ustaną ku przyszłości kroki.

Echem nie stanie się głos,

co woła wciąż z oddali czasu,

podążając cicho na wprost,

przeciwnie do żądań hałasu.

Podniesiony głos do rangi,

ważności w temacie trwania.

Przybierze laurów wianki,

a inny w systemie przepada.

W krzyku rozpaczy trwoga,

z niczym w sercu odchodzi.

Czy obchodzi to aby Boga?

Wątpliwość niema się rodzi.

Wołanie jeszcze to ostanie,

z nadzieją na pomoc wskazuje.

Opada w bezsilności bezwładnie,

ratunku pewnego nie obiecuje.

Czy w szepcie jest moc i energia?

A wybawienie w założeniu stałe?

Może myśl wystarczy, aby dobiegła,

by położyć na szali wagi swoje żale?

30.08.2026 r.  godz. 17:52

Elizabeth