Dzień jak każdy inny był niewiadomą

swoistą niespodzianką i tajemnicą

Jednak nie wejść w niego się nie da.

Trzeba stawić się wyzwaniom jego.

Pierwsze przyszły więc wolne myśli,

zaraz potem uroczy śpiew ptaków.

Ach, zapach kawy i smak rogalików

posłusznie tuż za nimi w zgodzie.

Jeszcze leniwe spojrzenie za okno

i ten widok wart każdych pieniędzy.

Rozległe pasmo gór lasami obległe,

z chmurami sięgającymi szczytów.

Już gdzieś duchem biegnę na przełaj,

nieco z oddechem jeszcze walczyłam.

Teraz już lepiej i znów widoki chłonę. 

Zachwyt każdego dnia niezmienny.

Tubylcy ostrzegają mnie przed lisem,

a ja chcę ponownie zobaczyć łanię.

Po ulewnym dziś deszczu widziałam

olbrzymie ślimaki zwane winniczkami.

Wdrapałam się na Taras Widokowy

i oczy się moje szczerze uśmiechnęły.

Panorama przepiękna się roztaczała,

od lewa do prawa jak okiem sięgnąć.    

Gdy nastał czas już wracać do doliny,

między zieleni drzew lasu i krzewów,

w towarzystwie odgłosów ptasich

i brzęczenia licznych różnych owadów.

W promieniach słońca i z lekkością

zbiegam ostrożnym po stoku krokiem.

Jednak szczęśliwa urokiem widoków,

wracam tam z przyjemnością co roku.

19.07.2026 r.  godz. 16:19

Elizabeth