Pobiegł przez most wprost nad rzekę

gdzie rwące nurty wody poniosły

czas niezużyty i wszelki pośpiech

uniósł rękę ku górze i sprawdził

czy dzień jeszcze jutro przyjdzie

niepewność nosił w kieszeni kurtki

czasem sprawdzał czy może odeszła

z cierpliwością dla siebie tylko

wypatrywał co ranek przypływu

zdarzeń tych co mają zwiastować

to co nie uniknione a zapisane

na skrawku starego papieru

przenikał więc głęboko aż w atom

tam w jego energię się zanurzał

i nieziemsko zawsze odpoczywał

gdy przyszła fala nowego widzenia

a wszystko już jasnym się stało

puścił wodze swoich fantazji i uciekł

tam gdzie podobno pierz rośnie.

31.07.2026 r.  godz. 16:59

Elizabeth