Ukryte pod liśćmi które

spadły z drzew wczoraj

słowa historii nieznanej

gdzie emocje i uczucia

były skrzętnie schowane

nikt nigdy o niej nie słyszał

czy może nie byli ciekawi

a tu niesamowite wydarzenie

w tajemnicy przedstawione

jesień skąpana w słońcu

liliowe wrzosy już w lesie

o brzasku mgieł biały woal

i poranki niezwykle chłodne  

on stracił dla niej głowę

i przez nią wielką kasę

świata poza za nią nie widział

a ona w nim skarbonkę

spotykali się w jesiennych

klimatach parków i ogrodów

podziwiając cud natury

czując sympatię do siebie

spędzali razem wiele czasu

on zobaczył jak była ważna

dla niej jego w banku konto

i to w niej go niepokoiło

Jesień zmieniała swe barwy

słońce już rzadko świeciło

chowając się za szare chmury

jakoś cicho i smutno było

ona zaczynała się do niego

z każdą chwilą przekonywać

zobaczyła w nim wartości

mądrość dobro i czułość

dni stawały się coraz krótsze

chłodne i częściej deszczowe

więc spotykali się w muzeum

kawiarniach i na wystawach

wahał się czy ich relacja

ma sens i jakąś przyszłość

często sam się zamyślał 

a i ona go obserwowała

gdy mżawka nie ustawała

parasole ciągle były mokre

a pomysły na spotkania

szybko się już kończyły

oboje podjęli swoje decyzje

on chciał od niej już odejść

ona marzyła z nim o ślubie

nie wiedzieli niczego o sobie 

wiatry znów targały gałęziami

drzew które niemal się kładły

ostanie liście powoli spadały

i zrobiło się jakoś szaro-buro

w końcu rozstali się na dobre

każde tęskniło jedno za drugim

rozmyślali o sobie całe dnie

życie ich stało się znów trudne

nastała już długa sroga zima

i wszystko śniegiem przykryła

gdzieniegdzie wisiały sople

i lodowe paprocie na szybach 

czas mijał już miesiącami

oboje żyli w samotności

ale los płata ludziom figle

i ich ku sobie znów spotkał

kolejna złota jesień nastała

sypnęła suto żółtymi liśćmi

a słońcu pięknie po deszczu

w kroplach wody błyszczały

całkiem chyba przypadkiem

a może było całkiem inaczej

zobaczyli siebie w teatrze życia

i z radością powitali się miło

jak dawniej długi piękny spacer

znanego alejami dużego parku

rozmawiali wesoło jak kiedyś

ale już nieco jakoś inaczej

spotykali się chętnie jak kiedyś

ale jednak inni niż wcześniej

bardziej może dojrzali i zaradni

patrzyli na siebie jak dawniej

Kolorowa jesienność z nimi była

pełna uroku w słońca blasku

dotykała ich swoją szczodrością

unoszącego się babiego lata

ona była gotowa mu oddać

jego utracone na nią pieniądze

prosząc go o wybaczenie

i zadośćuczynienia przyjęcie

wędrowali razem alejami parku

pod ich stopami mieli mnóstwo

szeleszczących wiatrem niesione

kolorowe jak każdej jesieni liście

on nie chciał słuchać o zwrocie

miał bowiem dużo pieniędzy

przez lata zgromadzone

chciał aby go tylko kochała

gdy mijali ulicami stragany

zatrzymywali się zachwyceni

przy okazałych opasłych dyniach

podziwiając ich niezwykłe kolory

on nadal ją kochał i wybaczył

cieszył się z jej zmiany myślenia

dał jej i sobie zaufanie i szansę

na to aby mogli być już razem

powoli dzień się kończył

dni jesienne coraz krótsze

słońce zaszło za horyzont

latarnie się już zaświeciły

ślub ich był piękny i huczny

mimo że nie młodzi już byli

tworzyli jednak zgodną parę

w szczerości i miłości do końca

zawsze każda kolejna jesień była

dla nich tą szczególną porą roku

będą je z czułością wspominać

i z wdzięcznością na nie czekać 

18.10.2026 r. godz. 15:46

Elizabeth