Bywa, że nic nie przypiął i nic też nie przyłatał

z niczego tak przecież, ani wziąć, ani też dać

naiwność z jakąś beznadzieją ktoś pobratał

i ktoś zwykł tylko dawać, a inny tylko brać?

Nie nalał z pustego, ani też nie napełnił, aby było

niczego nie zgromadził, aby czerpać, gdy brak

skąd źródło obfitości, aby wszelkiego dobra było?

czyż nie nie pokoi się o nie beztroski i wolny ptak?

Co posieje tu i teraz, to zbiera na życia niwie

jak dogląda w trudzie swego dostatku zbioru

dzień za dniem przemija … burzliwie i leniwie

dobiega wszelkiego kresu, więc i cichego wieczoru.

W zamkniętym naczyniu prochy ostatniego słowa

spoczynek wszelkim myślom, obrazom i dźwiękom

nim zacznie się - choć inaczej - wszystko od nowa

za to co było, mogło być i jest, stań się podzięką

W szorstkiego oczu spojrzenia miara tego, czego nie ma

nieprzypięte, ani też nie przyłatane pustką brakiem stoi

nad głowami niedbale rozdarte na wiele części nieba

a przecież wszelki głód i niedostatek na zawsze ukoi

Czasem niepokojem targane wiatru wątpliwości

spoczywa strudzony ten, co zasiewa brak nadziei

w oddaleniu nie widać jak daleko się jest od miłości

jak pośpiesznie tym, co w rozumie serca ją widzieli

Bez trwogi można przypiąć i przyłatać ze swego

gdy deficycie już napełniwszy się miłością do syta

ze źródła tajemniczego we wszelkie dobro obfitego

czym ono jest i gdzie ukryte, ktoś czasem zapyta?

3.06.2019 r. godz. 10:20

Elizabeth