W szarości odchodzącego dnia

ku nocnej porze doba się skłania

chmurami czas zasłania niebo

cisza szelestem odbija się od drzew

już księżyca zarys naznacza noc

ucichły wszelkie oznaki życia

ptaki przestały swe pieśni śpiewać

i brzęczeć owadzie wszelkie istnienie 

we światłe zadumanych ulic latarni

nie słychać już skarg ani pretensji

łagodność wieczoru przemawia

w milczeniu pytań nie zadaje więcej

oświetlone gałęzie drzew w półmroku

skrywają myśli nie jedną tajemnicę

wtem padł jak długi blask księżyca

przecinając na pół zmyślnie ulicę

oddzielił światy głupoty od mądrości

które przepaścią się teraz stały

wpada w nie wszystko to co: nie szare

zwykłe, nudne, banalne i przewidywalne

dniem wszystko przywraca swoje barwy

znów znaczenie, wartość i wyjątkowość

nie ma już miejsca na życia szarość

teraz tęczą malowane zaskakują nie raz

19.06.2026 r.  godz. 15:36

Elizabeth