Miedzy dźwiękiem a duszą

spoczywa lekko błogi spokój

nie spływa jednak nagle 

a krąży gdzieś po okolicy 

w łagodności się mieści

tam też zostaje na dłużej

gra z nut odnalezionych

przed wieków ery w ziemi

pięciolinia życia się wije

niby falując jak sinusoida

uwalniając wszelkie sny

spadające w przestrzenie

a za horyzontem myślenia

istotnego już nic nie ma

w zapomnieniu wolność

wszech istnienia umiera

może nie byłoby dokąd iść

gdyby nie droga za bramę

gdy śmierć już przegania

życie na zawsze wieczne

2.08.2026 r. godz. 17:22

Elizabeth