Ona w krwi stojąca, na ciało i majestat ojca swego Cesarza patrząca. W smutku czarnym jak węgiel nieszlachetny pogrążona. Woła o pomstę do nieba: Precz z bolszewią !!! Niech żyje Carat !!! Brat jej, z płaczu, ledwo słyszący w amoku się pogrążający. Nie ma już ich. Jest teraz Ona, nowa Cesarzowa i Najjaśniejsza Pani. Przysięga zło wyplenić i majestatowi Domu chwałę zapewnić. Ona sierota bez domu, bo choć domy jej stoją to przez wroga zajęte, przez bolszewików zaklęte. - O Boże cużem uczyniła, żeś Dom mój tak pokarał... Ona teraz, młoda Cesarzowa - skrycie, zaczyna nowe życie. Bierze chłopca za ręke i podąża w świat. Jej krew z innymi sprzymierzona bolszewizmowi ostateczny cios zadać zdoła. I tak oto wtedy przez jej krew, w potomku Największym przepowiednia się wykona.