Róże, piwonie, goździki, gipsówki.

Długie, mniejsze,

w kolorach ziemi,

odcieniach zieleni,

cienie wszelakie,

pastele.

A w rogu widzę chyba krokus,

ale nie do końca jestem pewien.

Podchodzę do lady,

prostuję się jak struna

i głośno, wyraźnie mówię do florystki:

— Dzień dobry, pani.

Jak się pani czuje?

Potrzebuję kwiatka.

Palcem wskazuję różę —

śliczną, wysoką

i czerwoną jak ja.

— Dla kogo? — pyta pani kwiaciarka.

I nagle jakby drży mi ręka,

głos gdzieś mi ucieka,

dłonie robią się mokre,

a czas, który przed chwilą płynął zwyczajnie,

teraz czuję niemal na skórze.

Ale od razu odpowiadam.

Wszak kultura wymaga.

— Dla mojej mamy. Proszę pani

Potrzebuję najśliczniejszego kwiata.

Pani się uśmiecha,

przyjmuje pieniążki

i mówi spokojna:

— Takiego kwiatka jak ty

to tylko mamie pozazdrościć.