Siedzę,

otulona czarnym płaszczem,

na czarnej ławce.

Za jednym z wielu domów

na tym osiedlu.

I wszystko jest takie ciche, mokre i czarne,

że nawet własne myśli

są nieufne wobec mojego rozumu,

gdy ten twierdzi,

że to mnie trochę dołuje.

Wszystko zlewa mi się na papier,

wylewając się z głowy

jak z maszyny do pisania,

i tworzy pewnego rodzaju

szept do rozczytania.

Hieroglify jak ze starych proroctw o świecie,

małe ezoteryczne karty,

jak kropki na końcu każdego zdania.

To wszystko jak wykładnia rozmawiania.

Tylko ta ławka to rozumie i zbiera,

układając w kosmiczne znaki.

Do czasu, gdy pewien przechodzień

ujrzy mnie z oddali,

podejdzie i zainspiruje się znakami

na kartkach papieru z kartami.

I tylko ten jeden, jedyny

przeczyta każde hieroglificzne rymy,

każdy wiersz o miłości,

każde uczucie żalu i radości.

I tylko on będzie siedział tu ze mną

na ławce czarnej jak drewno,

to, które z pieca już prawie zwęglone wyszło.

Jak ja — od życia

wciąż żywa i niezrozumiana,

jak ta ławka za domem, sama.