Siedzę

z liściem na ławce.

Myślę o kwiatach na rabatce,

o wszystkich warzywach już do domu wniesionych

i o tej dyni,

którą lada dzień zerwę.

Chłodne powietrze

przechadza się po moim karku.

Bezrękawnik już nie grzeje jak wcześniej,

a bluza zaczyna oddychać innym powietrzem.

Zastanawiam się, kiedy to było,

gdy strój nakładałam i

plaże były oblegane.

Gdy słońce zaglądało mi przez ramię.

Dziś to tylko wypad w góry,

na Tatry kochane,

by między krainą cudnych lasów

łapać wolność,

widokiem się napawać

i nie czuć się pustą.