***

tak nisko nad ziemią

rozżarzona do białości 

hostia

wytrwale ogrzewa nawet 

całkiem zlodowaciałe 

dusze

choć wszyscy jak mąż jeden

zajmują się tylko tym światem

jakby tańczyli w koło posągu 

węża

zapadł już całun ciemny 

nad spokojnymi dostojnie

wodami 

rożek z zimnym blaskiem

wyszedł wysoko nad ziemię

na nim czarodziej srebrny

usiadł 

i dotąd tam siedzi…