Gdy dłoń moją w dłoni swej zagarnąłeś

Powiodłeś drogą prostą ku czasu knieje

Uśmiech swój na moich ustach umieściłeś

Leciały wtedy z drzew liście gdy wiatr zawieje

Zaczarowałeś dla mnie drzewo danielowe

Dąb stary co pamięta nie jedno spotkanie

Miał on z pnia z okiem korą pokrytą głowę

I nasze wielkie dla natury fantazji uznanie

Tak lekko niby jednak nie lekkomyślnie

Wdzięcznie tego miejsca magię poczuliśmy

Nad nim słońca promieni linie zmyślne

„Czemu tam właśnie dzisiaj byliśmy?”

Jesienność w zgodzie z nami wtedy była

W pokorze jasnej tych słów znaczenia

Czym była jednak ta cudowna chwila

I tego wtedy magicznego niewydarzenia

27.09.2012 r. godz. 22:20