cz. I

W zadumie i ciszy w zapale chęci

Piszę do ciebie za mojej pamięci

Choć chwila ta nie bardzo sposobna

Ku temu bom wielce teraz głodna!

Chciałabym zjeść trochę złudzenia

I myśli ulotnych i jakieś marzenia

A także kilka snów realnych na jawie

Siedząc na obłoku przy iluzji kawie

Może dla osłody słów kolorowych

Lub batoników „Patosów” gotowych

Żeby tak emocji jak lodów jeszcze

Co chłodzą i dodają ciału dreszcze

A jeśli tak się zdarzy że i zadumy

Takiej co uwielbiają rzesze i tłumy

Nic by może nie trzeba by więcej

Może tylko wszystkiego prędzej

Już teraz nim minie na nie ochota

Wiem że czekanie to doniosła cnota

Bo nasz czas ulotnym bywa nie raz

I kpi śmiało często beztrosko z nas

Zabiera to co tylko sam sobie chce

Okradając ciebie kogoś tam i mnie

Cz. II

Piszę do ciebie bo nie wiem kiedy

To znaczy gdy czasu mam wtedy

Jeszczem głodna cóż jednak zrobić

Głód chyba chce mnie po prostu dobić

Więc zaproś mnie na miłe gadanie

Podaj dyskusji talerz na śniadanie

Konwersacji tej pikantnej pieczeni

Może od dialogu soczystego zaczniemy

Smacznego monologu tylko odrobinę

Aby nie zakrawało to na żart i kpinę 

Więc debaty mi trzeba zapewne jeszcze   

Może wtedy najem się do syta wreszcie

Ale kontaktu słownego już nie mogę

Czuję bowiem w sobie wielką trwogę

Przesyt mam już w sobie niezdrowy

Do niestrawności mam niesmak gotowy

Za dużo za często i nielekkostrawnie

Za śmiało lekkomyślnie i może zabawnie

Zatem umiar i rozwaga zawsze i wszędzie

A wtedy już z pewnością dobrze będzie

Przemyślę to znowu jeśli nie zapomnę

Bo chęci do rozmowy zawsze mam ogromne

27.02.2011 r godz. 13:29

Elizabeth