Mówią, że Abecadło podobno nie spadło wcale z pieca.

Chociaż Abecadło jednak z pieca spadło. A to ci dopiero heca!

Rozleciało się i nie ma go już wcale? (Znak zapytania pierwszy)

Czy nie będzie w takim razie już żadnych wzniosłych wierszy?

Opowiadań i każdej innej pisaniny? – (zaciekawiony zapyta)

Może to i dobrze. Nikt tego i tak przecież wcale nie czyta.

Po co komu te wszystkie, jakże nudne przecież wypociny?

Te sensacyjne informacje i różne w gazetach nowiny.

Komu dramaty, poezje, słowa pieśni, powieści i romanse?

Zawarte w czyjeś tragedii, komedii, a w nich jakieś niuanse.

Po co komu wzniosłe słowa, patetyczne odezwy, przemówienia,

Petycje, słowa podziękowania i dla kogoś jakieś pozdrowienia.

Przecież słowa czasem nic nie znaczą, te pisane i wypowiedziane.

Czy zatem Abecadło nie jest już dla nas, jak niegdyś mile widziane?

Kto cieszy się z jego nieszczęścia? Kto mi na to pytanie odpowie?

A mnie taka o to wspaniała (mam nadzieję) myśl chodzi po głowie.

Posklejać, połatać, pozbijać gwoździami i jak tylko się da złożyć.

Wszelkich starań, aby znów było jak nowe, trzeba by dołożyć.

I pisać to wszystko, co w naszych myślach pięknego się rodzi.

Co do naszego serca wielkiego i wzniosłego każdego dnia wchodzi.

By abecadło znów miało swoje dostojne znaczenie i zagoiło swoją ranę.

Aby nikt nie rzucał go, jak słowa na wiatr lub grochem o ścianę.

By poczciwe Abecadło już nigdy więcej z pieca nikomu nie spadło.

18.04.2009 r.

Elizabeth